استخوان های دوست داشتنی

گاهی که می شکنم

استخوان های دوست داشتنی

گاهی که می شکنم

داستان واقعی

عشق در بیمارستان
  لحظه ای که در یکی از اتاق های بیمارستان بستری شده بودم، زن و شوهری در تخت روبروی من مناقشه ی بی پایانی را ادامه می دادند. زن می خواست از بیمارستان مرخص شود و شوهرش می خواست او همان جا بماند.

 از حرف های پرستارها متوجه شدم که زن یک تومور دارد و حالش بسیار وخیم است.در بین مناقشه این دو نفر کم کم با وضیعت زندگی آنها آشنا شدم. یک خانواده روستائی ساده بودند با دو بچه. دختری که سال گذشته وارد دانشگاه شده و یک پسر که در دبیرستان درس می خواند و تمام ثروتشان یک مزرعه کوچک، شش گوسفند و یک گاو است. در راهروی بیمارستان یک تلفن همگانی بود و هر شب مرد از این تلفن به خانه شان زنگ می زد. صدای مرد خیلی بلند بود و با آن که در اتاق بیماران بسته بود، اما صدایش به وضوح شنیده می شد. موضوع همیشگی مکالمه تلفنی مرد با پسرش هیچ فرقی نمی کرد :گاو و گوسفند ها را برای چرا بردید؟ وقتی بیرون می روید، یادتان نرود در خانه را ببندید. درس ها چطور است؟ نگران ما نباشید. حال مادر دارد بهتر می شود. بزودی برمی گردیم...

   چند روز بعد پزشک ها اتاق عمل را برای انجام عمل جراحی زن آماده کردند. زن پیش از آنکه وارد اتاق عمل شود ناگهان دست مرد را گرفت و درحالی که گریه می کرد گفت: « اگر برنگشتم، مواظب خودت و بچه ها باش.» مرد با لحنی مطمئن و دلداری دهنده حرفش را قطع کرد و گفت: «این قدر پرچانگی نکن.» اما من احساس کردم که چهره اش کمی درهم رفت. بعد از گذشت ده ساعت که زیرسیگاری جلوی مرد پر از ته سیگار شده بود، پرستاران، زن بی حس و حرکت را به اتاق رساندند. عمل جراحی با موفقیت انجام شده بود. مرد از خوشحالی سر از پا نمی شناخت و وقتی همه چیز روبراه شد، بیرون رفت و شب دیروقت به بیمارستان برگشت. مرد آن شب مثل شب های گذشته به خانه زنگ نزد. فقط در کنار تخت همسرش نشست و غرق تماشای او شد که هنوز بی هوش بود. صبح روز بعد زن به هوش آمد. با آن که هنوز نمی توانست حرف بزند، اما وضعیتش خوب بود. از اولین روزی که ماسک اکسیژنش را برداشتند، دوباره جر و بحث زن و شوهر شروع شد. زن می خواست از بیمارستان مرخص بشود و مرد می خواست او همان جا بماند. همه چیز مثل گذشته ادامه پیدا کرد. هر شب، مرد به خانه زنگ می زد. همان صدای بلند و همان حرف هایی که تکرار می شد. روزی در راهرو قدم می زدم. وقتی از کنار مرد می گذشتم داشت می گفت: گاو و گوسفندها چطورند؟ یادتان نرود به آنها برسید. حال مادر به زودی خوب می شود و ما برمی گردیم.
 
یک بار اتفاقی نگاهم به او افتاد و ناگهان با تعجب دیدم که اصلا کارتی در داخل تلفن همگانی نیست. مرد درحالی که اشاره می کرد ساکت بمانم، حرفش را ادامه داد تا این که مکالمه تمام شد. بعد آهسته به من گفت: خواهش می کنم به همسرم چیزی نگو. گاو و گوسفندها را قبلا برای هزینه عمل جراحیش فروخته ام. برای این که نگران آینده مان نشود، وانمود می کنم که دارم با تلفن حرف می زنم.

  در آن لحظه متوجه شدم که این تلفن برای خانه نبود، بلکه برای همسرش بود که بیمار روی تخت خوابیده بود. از رفتار این زن و شوهر و عشق مخصوصی که بین شان بود، تکان خوردم. عشقی حقیقی که نیازی به بازی های رمانتیک و گل سرخ و سوگند خوردن و ابراز تعهد و شمع روشن کردن و کادو پیچی و از اینجور جفنگ بازیها نداشت، اما قلب دو نفر را گرم می کرد.
نظرات 13 + ارسال نظر
پلنگ جمعه 16 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 03:35 ب.ظ http://parisima.blogsky.com/

سلام.
چقدر معرکه.واقعی بود؟
امیدوارم خونه ی که می خواستین گیرتون اومده باشه.

نیایش جمعه 16 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 11:11 ب.ظ http://doctor88.blogfa.com

خدا بد نده ایشالا که بهتری.خیلی جالبناک بود احساسم بعد خوندنش غیر قابل وصفه

نان گرده شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 07:57 ق.ظ http://futurityblack.blogfa.com/

سلام.چقدر جالب نوشتی وبت رو خوندم قشنگ ومهربانانه می نویسی.
ازآشنائی باهات خوشحالم.

شهرزاد شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 09:44 ب.ظ http://chastity58.blogfa.com/

من هستم نینا.

وای مرسی که اومدی از غصه نبودنت دل و دماغ نوشتن نداشتم

شهرزاد شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 10:12 ب.ظ http://chastity58.blogfa.com/

من که اومدم

ترنم شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 10:50 ب.ظ http://kolbeyetaranom.blogfa.com

چقدر رمانتیک و قشنگ بود...

داریوش شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 11:01 ب.ظ http://darius1.blogfa.com

راست میگی عشق حقیقی همین است شوربختانه کم پیدا میشود ولی همین ها هم که هستند نشان میدهذ هنوز انسان زنده است باید خود تلاش کند و عشق را رنگ و بویی دگر بخشد
شاد باشی و تندرست

درست می فرمایید

امیدوارم شما هم همیشه تندرست و شاد باشید

مریم شنبه 17 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 11:24 ب.ظ http://29mehrmah.blogfa.com

سلام نینا جان
داستان جالبی بود.
گاهی ابراز عشق به ساده ترین راه و دور از هیاهو،شکل زیباتری پیدا میکنه و جاودان تر هم میشه.

شراره یکشنبه 18 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 06:43 ق.ظ http://parishangisoo.blogfa.com

خیلی زیبا بود دوست نازنینم ،امیدوارم این گرما و عشق بین همه ی زوجها باشه ،مخصوصن تو عزیزم

شراره یکشنبه 18 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 07:38 ق.ظ http://parishangisoo.blogfa.com

سلام دوستان بروزم با پاسخم ده
شاد باشید

باران یکشنبه 18 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 09:23 ق.ظ http://kouyeyar.blogfa.com

آخی ییییییییییییی
چقدر رمانتیک بود واقعا. عشق واقعی همینه. نه اونی که لای کادو پیچیده میشه.

شراره دوشنبه 19 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 01:25 ق.ظ http://parishangisoo.blogfa.com

سپاس از حضورت ای مهربان
همیشه باش

مثل هیچکس دوشنبه 19 بهمن‌ماه سال 1388 ساعت 01:46 ق.ظ http://paaeez.blogsky.com

عشق گفتن نشان دادنو نمایش نیست
حسیست که خودش، خودش را نشان می دهد۰
(جایی که کنترلش در دستانت نیست)

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد